Bevallen in water
"Vrijdag 1 december braken de vliezen om 18.15. Sinterklaas en een heleboel kindertjes waren net een kwartier de deur uit bij mijn ouders. Ik ben met mijn vriendin naar huis gereden en rond 21.00 uur kwam de verloskundige even kijken. Ik had al contracties om de 5 minuten. Deze werden steeds heftiger en werden ontsluitingsweeën. Rond 0.300 uur 's nachts kwam de verloskundige en zag dat ik al 8 cm ontsluiting had. In BAD!
De weeën had ik op mijn handen en knieën steeds opgevangen in en rond mijn bed. Ik had veel last van mijn rug en vriendin en moeder masseerden er op los. In bad mocht ik al een beetje meepersen maar die omslag kon ik nog niet zo snel maken. Het bad werkte ontspannend en de weeën kwamen niet meer om de 2 minuten. Als ze er waren was het wel heel heftig. Ik heb wel veel geblazen en geboeboed en gebabad en veel gezongen zonder echte woorden, ik was behoorlijk high. Toen het echte persen begon kwam ook de vader binnen, hij zat buiten het bad achter mij en steunde me onder de oksels waardoor ik kon zweven en mijn handen vrij had om Myrdin, mijn zoon op te vangen. Ik heb hem zelf aangepakt, de verloskundige hielp alleen even met het schoudertje dat door een opgeslagen armpje moeilijk kwam. Daar was Myrdin dan. Met wijd open ogen onder water. Na ongeveer een halve tot hele minuut gaf hij zelf aan dat hij omhoog wilde door zijn hoofdje naar achteren te doen. Ik legde hem op mijn buik en heel zachtjes begon hij te ademen. Het leek eindeloos te duren voordat hij wat roggelde en zachtjes begon te borrelen en huilen. Zo ontspannen als hij daar lag met oogjes open. Het was een fantastisch ervaring".


Zwanger met de Oerbron
Lang voor ik zwanger werd had ik een fascinatie voor onderwater geboorten en dolfijnen. Het boek waterkinderen was al in mijn bezit en ooit maakte ik kennis met Stichting de Kleine Dolfijn, waar de Oerbron uit is voortgekomen. Het verbaasde Arjan Reints dat ik 2 weken zwanger (!) een bevalbad bestelde bij de Oerbron/Waterkinderen. Voor mij stond vast dat ik in het water zou bevallen.
In de tweede maand van de zwangerschap volgde ik een yoga sessie bij Erica, maar besloot ik dat ik tussen alle hoogzwangeren, nog een beetje aan de vroege kant was. Later begon ik met zwangerschapsyoga bij mij in de buurt. Daarmee raakte de Oerbron een beetje uit zicht.
In de 32ste week van mijn zwangerschap viel mij een grote teleurstelling ten deel. Mijn kindje bleek in stuit te liggen en dat hield voor mij een medische indicatie in: ik werd naar het ziekenhuis doorverwezen! Het eerste wat ik mij realiseerde was dat ik dan dus niet in water zou kunnen bevallen. Tevens was het voor mij erg moeilijk om me met de medische wereld te verzoenen. Ik ging de strijd aan en raakte steeds verder verwijderd van mijn eigen bron. Was in paniek, mij kindje moest draaien. Ik besloot geen versie te laten verrichten, maar heb wel homeopathische middelen en accupunctuur geprobeerd.
In die tijd ging ik met mijn partner naar een Oerbronwateryogales. Onze relatie had te verduren onder een en ander en die avond in water heeft het contact tussen ons grotendeels hersteld en ons weer het vertrouwen in de drie-eenheid teruggegeven. Ik had me nog nooit zo gedragen gevoeld. Ik besloot mijn yoga om de hoek weer in te ruilen voor de yoga van de Oerbron.
Het contact met Moeder Aarde, dat Erica zo mooi weet neer te zetten, heeft mij mijn innerlijke kracht doen voelen. Met die kracht ging ik het ziekenhuis in en voor het eerst voelde ik me geen slachtoffer meer. Ik gaf me over aan het ziekenhuis, zonder mezelf weg te geven. Ik liet luid en duidelijk merken dat ik natuurlijk wilde bevallen, ook al was dat dan in het ziekenhuis. Ik nam zogezegd genoegen met de situatie.
Ik was op 6 december uitgerekend. Bij de laatste yogasessie nodigde Erica mij uit om op 5 december bij haar thuis een video te komen kijken van een stuitbevalling in water. Ik had er al over gedacht om eventueel naar Oostende te gaan waar het mogelijk is om in het ziekenhuis in water te bevallen. Eerlijk gezegd had ik de energie er niet voor om het te regelen.
Het zien van de video en het laatste gesprek met Erica maakte dat ik besloot alles in het werk te stellen om toch naar Oostende te kunnen. Op 7 december maakte ik een afspraak met dokter Ponette, de gynaecoloog ter plaatse en ik vertrouwde de natuur toe dat de bevalling nog een dagje op zich zou laten wachten. Eenmaal alles geregeld in België besloot ik dat ik er klaar voor was. Dokter Ponette had mij onderzocht, ik had een bekkenfoto laten maken, het gewicht van mijn kindje was bepaald en ik had een rondleiding ''materniteit'' gekregen door de hoofdvroedvrouw. Op 8 december in de ochtend begonnen de eerste weeën. Met 6 centimeter ontsluiting mocht ik het grote ''zwembad'' in waar ik de rest van de weeën heerlijk kon opvangen.
Mijn partner was er nog op tijd bij om een deel van de rugweeën weg te masseren, zoals geleerd tijdens de watersessies. Na volledige ontsluiting ging ik over naar het kleinere bad. Daar heb ik nog wel het uiterste moeten geven. De persweeën duurden maar liefst 4 uur; mede doordat mijn kindje bij nader inzien (ook ter verrassing van de dokter) 4 kilo en 2 ons bleek te wegen. Een hele klus met een stuitligging dus. Des te blij dat ik overgeleverd was aan handen die mij op natuurlijke manier in water lieten bevallen.
Die middag om 17.20 werd mijn prachtige dochter geboren. Dankzij (!) de stuitligging en mede dankzij de Oerbron heb ik waarschijnlijk de meest mooie bevalling voor mijzelf gecreëerd die ik voor mogelijk had kunnen houden. De bevaloase van Oostende is een aanrader voor iedereen die zichzelf en zijn kindje wil verwennen bij het geven van de geboorte in water. De Oerbron is een aanrader voor iedereen die in contact wil blijven met zijn/haar eigen gevoelens,de elementen (aarde, water, vuur en lucht) en een richting aanwijzer voor het hart, dank
!