De geboorte van Sebastiaan Corleander

De geboorte van Sebastiaan kondigde zich aan op dinsdagnacht 1 uur toen ik wakker werd omdat de vliezen waren gebroken. Ik holde heel snel naar de wc en riep Rob om een babyluier te pakken, zodat ik niet alles nat zou maken. Maandverband kan zo'n plens niet aan. Gelukkig zag het er mooi roze uit, dus ging ik met een gerust hart weer slapen. Vol vertrouwen dat de bevalling nu wel snel zou beginnen.

Maar toen ik woensdagochtend wakker werd was er nog niets van een wee te bespeuren... Ik belde de vroedvrouw om een uur of 9. In de loop van de ochtend kwam ze langs om het opgevangen vruchtwater te bekijken en naar het baby'tje te luisteren. Alles in orde. Ja, maar feitelijk moest de bevalling wel beginnen voor 1 uur die volgende nacht. De regel is dat je dan 24 uur later naar het ziekenhuis moet in verband met infectiegevaar. Maar omdat ze in het ziekenhuis niets doen om 1 uur 's nachts, mocht ik thuis afwachten tot woensdagochtend. Dan moesten we de vroedvrouw bellen en zou gekeken worden wat te doen.

Mijn ouders kwamen aan het eind van de ochtend. We hadden afgesproken dat mijn moeder bij de bevalling aanwezig zou zijn om foto's te maken en mijn vader beneden voor Julia. Als Julia wilde mocht ze ook bij de bevalling zijn. Daar kwamen ze met slaapspullen en alles en bij mij was nog geen enkel spoortje van een wee te bekennen. Ik begon me al een beetje opgelaten te voelen. Waar bleef die bevalling nou? Bij Julia was het zo anders gegaan. En ik wilde niet naar het ziekenhuis! Thuis stond een fijn bevalbad klaar en in het ziekenhuis ben je dat kwijt! Het was rustig in mijn buik en iedereen wachtte. Een teken? Een krampje? Voel je wat? Nee. Is dat wat? Nee.

Het word avond. Nog altijd niets. Vroeg naar bed gegaan. Ouders op het logeerbed. Ik bel met mijn natuurgeneesarts. "Maak je geen zorgen... Het kindje komt wel!" Mmmmmm, meestal heb ik vertrouwen, maar nu? “Het is iets tussen dit kindje en jou, concentreer je daar maar eens op…”

Om 1 uur 's nachts word ik wakker. Voelde ik daar wat? Jaaaa! Het is vaag, maar het is een wee. Zou het nog op tijd komen? Om het kwartier, om het half uur, om het kwartier, om het uur... Het zet niet echt door. Deze weeën zijn nog zo vriendelijk. Niet wat ik mij herinnerde van de 1e bevalling! Toe, weeën, kom dan, wordt nou wat sterker! Om 9 uur bel ik doodmoe de vroedvrouw. "Ja, er zijn weeën maar echt krachtig zijn ze niet. Ze komt en laat aan ons de keus. Of nu naar het ziekenhuis en daar verder. Of nu toucheren met de mogelijkheid om te strippen, maar dan wel binnen vier uur aan het bevallen zijn anders alsnog naar het ziekenhuis. Dit vanwege het infectiegevaar na toucheren als de vliezen zijn gebroken. Nou wij kiezen natuurlijk voor het laatste. Want ik hoop nog altijd op een thuisbevalling.

Sophie toucheert en constateert 2 cm ontsluiting. Blèèèè. Nog vier uur te gaan en veel te zachte weeën. Ze stript me. Een ruw soort gedraai met een gekromde vinger aan de binnenkant van de baarmoedermond. Dit om het bevallingshormoon los te krijgen. Het valt nog mee. En ik heb er absoluut geen vertrouwen in dat dit mijn bevalling op gang zal helpen. Sophie gaat weg, met als laatste advies onder een warme douche te gaan zitten en eventueel een glaasje wijn te drinken. Als ze weg is krijg ik haast. Ik bel mijn natuurgeneesarts… niet thuis. Ik bel mijn acupuncturist… op vakantie. Ik denk aan het verhaal van Lonneke. Bij haar waren de weeën opgewekt met homeopathische middelen. Ik bel haar, maar ze kan geen tips geven. Dan bedenken we opeens dat onze huisarts klassiek homeopaat is en bellen hem. Hij vindt het erg leuk dat we hem bellen en hij noemt twee middeltjes. Er is een apotheek in de stad, die daar waarschijnlijk wel iets van op voorraad heeft. Mijn moeder wordt op oorlogspad gestuurd en ik ga onder de douche.

Rob zit op me in te praten, dat ik er nu toch maar serieus rekening mee moet houden dat we straks naar het ziekenhuis gaan. Ik heb het er erg moeilijk mee en huil hard. Dan ben ik mijn bevalbad kwijt! Dat wil ik niet! Maar ja als het voor het baby'tje moet dan moet het… Ik heb alsmaar sterk het gevoel dat het kindje bang is. Ik praat tegen m’n kindje. “Je hoeft niet bang te zijn kindje! Je bent niet alleen, we doen het samen. De weg is veilig! Je zusje kon er ook door!” Ik ben erg moe en terneergeslagen als mijn moeder terug komt met de druppeltjes. Nog drie uur te gaan. Ik neem de 1e 20 druppels en Rob zet de eierwekker. O, wat hoop ik dat het helpt! We gaan naar beneden, nog wat lunchen. Ieder half uur neem ik mijn druppels… En jawel om half 1 uur, een uur voor de limiet voel ik iets vertrouwds! Beenweeën! Dat begint ergens op te lijken. Dat heb ik de vorige keer ook gehad. Die o, zo pijnlijke beenweeën begroet ik enthousiast. Zou het dan toch nog lukken? De weeën beginnen elkaar wat sneller op te volgen. Om half twee om de 5 minuten. Ik neem geen druppeltjes meer. We bellen Sophie. "Jaaaaa, de bevalling is echt begonnen!"

Ze is er heel snel. Toucheert opnieuw en voelt een wee. Ja, haar zegen hebben we. Laat het bad maar vol lopen. Het werk kan beginnen! Volkomen gelukkig en vol vertrouwen laat ik mij om kwart voor twee in het water zakken. O, wat heerlijk!

Rob zit achter mij en knijpt in mijn benen om de beenweeën te helpen doorstaan. De weeën zetten flink door. Het is hard werken. Eigenlijk pijnlijker dan bij de 1e bevalling… Julia loopt rond in de kamer en brengt mij door haarzelf gemaakte imaginaire hapjes. "Gaat het nu beter mama?" Alleen zo'n opmerking doet al goed! Ze zet allemaal plastic beestjes op de rand van het bad. Allemaal om mama te helpen.

Ze aait me ook. God wat is dat ontroerend. Na een tijdje krijgt ze wel een beetje pijn in haar oren van dat geaiaiaiai, oeioeioeioei van mama en gaat beneden spelen in de tuin met opa en andere oma.

Ik moet even het bad uit van Sophie om de ontsluiting verder te helpen. Ik hang om Rob's nek en zet stapje voor stapje naar de wc. Sophie en de inmiddels gearriveerde kraamhulp lopen mee met een kraammatrasje tussen mijn benen om het vruchtwater op te vangen dat er geregeld uitplenst bij een nieuwe wee. Een komische vertoning! Even op de wc, even op het bed, even op de baarkruk, ik vind het allemaal vreselijk! Met die beenweeën is ook geen enkele houding lang te verdragen. Sophie toucheert nogmaals, 8 cm. Oké, terug naar het bad. Ik strompel terug naar het bad en "spring" er snel in om de volgende wee op te vangen. Rob stapt met mij in het water. Hij zit tegenover mij en knijpt in mijn benen, volgens mijn aanwijzingen. Achter mij staat de kraamhulp, aait mijn hoofd en herinnert mij me te ontspannen tussen de weeën door. Naast mij zit de verloskundige Sophie het geheel met een deskundig oog te volgen en mijn moeder loopt zachtjes rond met het  fototoestel. En toch heb ik de grootste moeite om rustig te blijven. Die weeën zijn super venijnig! Ze gaan over in persweeën. Volgens afspraak pers ik niet echt mee. Julia is destijds gelanceerd en dat wil ik nu voorkomen. Ik voel met mijn hand wat er gebeurt. Ik kan het hoofdje al voelen. Het lukt om de weeën diep in en uitademend te doorstaan en met mijn hand volg ik het hele proces.

Het hoofdje gaat een paar keer heen en weer en dan opeens floept het naar buiten.

Ik pers heel zachtjes even mee. Dan rustig één armpje. Sophie haalt het door de navelstreng die in de weg zit en dan het andere armpje. Het baby'tje is er helemaal uit! En dan de grote verrassing. Rob roept: "Het is Sebastiaan! Het is Sebastiaan!"

Hadden we al die tijd gedacht dat we een dochter zouden krijgen… Een zoon, wow! Nog geen minuut later staan Julia en andere oma naast het bad en bewonderen de baby. Hij is erg rustig en pruttelt tevreden in mijn armen. Wat ben ik blij dat ik hem deze rustige bevalling heb kunnen geven! Wow wat is dit mooi!

Eén van de 1e dingen die Julia tevreden zegt als ze haar broertje heeft gezien: "Nu kan mijn mama mij weer dragen!" Ja, zij heeft ook moeten afzien, met een zwangere moeder. Zij had al die tijd al door dat het een jongetje was! "Ik wil een broertje", zei ze altijd. En toen we haar vroegen hoe het kindje in haar buik heette, want dat had zij natuurlijk ook, antwoordde zij: "Sebastiaan". Vandaar die naam.