Watergeboorte

Het was een ongelooflijke gebeurtenis. Mijn man en ik hadden allerlei ideeën voor de bevalling en zo is het ook gegaan. Wij hadden zoveel vertrouwen.

's Ochtend om een uur of 9 werd ik wakker van een gek gevoel tussen mijn benen, het duurt even en dan realiseer ik mij dat de vliezen zijn gebroken. Ik vraag mij man om een handdoek. Hij slaapt nog en snapt het niet zo goed, maar denkt eerst maar die handdoek pakken en dan vraag ik wel verder. Ik lek al behoorlijk en met de handdoek tussen mijn benen spring ik uit bed en zo snel mogelijk naar de tegelvloer van de badkamer. Het stroomt eruit. Wat een vreemde sensatie, een warme golf die uit je lichaam loopt waar je niets aan kunt doen. We kijken elkaar ongeloofwaardig aan, dit is het dan. Nu gaat het beginnen. Het moment waar we zo lang naar hebben uitgekeken; en ik ook wel op heb gewacht.We bellen onze verloskundige, ze reageert warm en vol vertrouwen, maar ook met de boodschap dat het nog wel een tijd kan duren. We zijn helemaal overdonderd. We dachten nu gebeurt het, maar we moeten nog even geduld hebben. We spreken af te bellen als er iets veranderd en anders sowieso aan het einde van de dag. Tegen een uur of 4 heb ik weeën om de 4 min. We bellen weer met de verloskundige, die is superrelaxed en denkt dat het wel de volgende ochtend kan worden. We spreken af ‘s avonds nog te bellen. Ondertussen wordt de pijn wel heftiger, maar ik kan het nog goed weg ademen. Het wordt steeds meer. Ik heb nog een tijd onder de douche gezeten, dat voelt heel fijn die warme stralen op je rug. Ik wil heel graag in bad, want inmiddels weet ik niet meer hoe ik moet staan, ik loop door de kamer heen.Liggen/zitten wil niet meer. Maar het is zwaar, ik heb een grote buik en mijn rug vind het wel mooi geweest.We bellen de verloskundige om 22.30, ze praat met mijn man en vraagt mij ook aan de lijn, ze moet wachten, ik kan niet meer zo goed praten en het moet tussen de weeën door. Ik lig nu even op het bed van de thuiszorg in de woonkamer. Ik vertel haar dat het heel heftig is en of ik alsjeblieft in bad mag. Ze is verbaast dat dat nog niet zo is...dus gauw doen. Ik krijg weer een wee en geef haar terug aan mijn man. Ze spreken af dat ze er z.s.m. aan komt. En onze verloskundige woont niet om de hoek, maar op dik 1,5 uur rijden.

Ondertussen gaat mijn man het bad vullen en ik adem de ene na de andere wee weg. Al bij een klein laagje water ga ik in het bad. Wat heerlijk die warmte om je lijf. Het bad is nu vol en ik lig op mijn rug te ademen, maar het is het zo niet. Last van mijn rug en ik kan de weeën niet opvangen. Inmiddels is onze doula al aangekomen, ze probeert nog te helpen door mijn rug te masseren, druk uit te oefenen terwijl ik zit, maar ik wil niemand aan mijn lijf. Ik ben bang dat ik de controle verlies en ik moet dit doen, ik ga dit doen en daarvoor moet ik heel erg bij mijzelf blijven, niet gestoord worden door wat dan ook.

Alles is verder perfect, kaarsjes aan, ontspannende lavendelolie. De doula en mijn man zitten buiten het bad aan mijn zijkant, aan elke kant 1, ‘we’ leggen nog de matraskussentjes van buiten op de grond, iets comfortabeler. Ik voel dat ik nog wel met dat soort dingen kan meedenken, praten, maar het is net of ik niet degene ben die het zegt. Ik zak steeds dieper naar binnen, naar binnen, verder, verder. Ik vind een goede houding; op mijn knieën voorover gebogen met mijn handen op de badrand, soms omhoog, soms rustend met mijn billen op mijn benen. Het wordt heftiger, ik denk al dat ik kan persen, maar durf nog niet. Ik wil dat de verloskundige snel komt, zodat ze kan voelen of het kan. Ondertussen krijg ik van mijn man steeds slokjes water, wat heb ik een dorst, maar de tijd tussen de weeën wordt steeds korter en ik kan niet bewegen, want dan komt er gelijk nog een wee.

0.45 De verloskundige komt. Ze kwam erbij en het was goed. Nu kon ik verder gaan. 1.45 Het was zoals ik gehoopt had: rust, warmte en bovenal vertrouwen. Ik ging door en op een bepaald moment ook persen, want het moest, ik voelde dat het moest, ergens dacht ik nog; "maar de verloskundige moet toch eerst voelen of het wel kan"? Dus ik vraag het toch nog voor de zekerheid, kan ik wel persen? Waarop ze zei, je doet het al. Ja dacht ik, dat is ook zo. Ik doe het en het gaat nu gebeuren. Ons kindje komt eraan, wat een heftigheid, wat een kracht, wat een pijn. Het hoofdje zakt en zakt, maar als de wee ophoudt ga het ook weer een stukje terug. De verloskundige wil wel even voelen hoe ver het is, maar voor mij om zo’n houding aan te nemen dat dat kan is moeilijk. Ik draai wat naar haar toe en na een tijdje lukt het, ons kindje zakt goed. De verloskundige zit nu links van mij, de doula rechts en je papa recht voor mij.De verloskundige zegt mij te voelen, eerst durf ik niet, maar ik voel en ik voel ons kindje, ongelooflijk, ik voel tegelijkertijd dat het zeker wel 4 cm. diep is. Ik ga verder, ik schreeuw; klem me aan de badrand vast. Op een bepaald moment vraagt de verloskundige mij te gaan staan, de zwaartekracht zal helpen zegt ze. Ik sta op, leun op mijn man, met al ons gewicht en kracht, ik vraag me af of ik hem geen pijn doe (volgens mij vraag ik het nog hardop) maar laat het ook weer los, de weeën zijn nu op hun allersterkst. Mijn hele lichaam doet mee en alles spant zich in om ons kindje geboren te laten worden. Ze blijven maar zeggen hoe goed het gaat en dat ons kindje er bijna is. Ja denk ik dat is leuk en aardig, maar jullie kunnen zoveel zeggen, wat is bijna, wat vinden jullie even. Dat kan wel een uur zijn en ik was aardig op aan het raken. Ik vraag het (denk ik) de verloskundige voelt het in ieder geval aan en zegt nog 8 keer. Wauw denk ik, ik ga ervoor, ik tel, bij 8 was ze er nog niet, ben inmiddels wel weer op mijn knieën in het bad. Ik wordt zelfs een beetje opstandig/boos, je had toch 8 gezegd! Maar daar is geen tijd voor, nog een paar keer persen. De verloskundige zegt me te voelen, ik voel en ik voel haar haar, dansend in het water, ik voel haar hoofdje, ik schrik ervan, het is zo platgedrukt. Nu ga ik ervoor, nog 1 grote pers, ik geef alles, ik schreeuw, ik span alles aan, ik duw alles naar beneden, ik duw, ik duw....ahhhh, daar is haar hoofd. Het is echt waar. Dat gevoel ongelooflijk. Haar hoofd is eruit. Ik vind het heel spannend dat ze daar zo zit, vraag of het geen kwaad kan (ook al zag/hoorde ik een andere vrouw precies hetzelfde vragen op een dvd over waterbevallingen die we zagen). De verloskundige zegt dat het goed is, ik voel dat het goed is en ik kan wachten. Het duurt wel even, wat een vreemd moment. De pijn is namelijk ook veel minder, een soort oase van rust is er. De wee komt, ik pers en ineens voel ik je zo uit mij  glijden, ik pak haar vast en ik til haar onder mij langs boven water en het enige wat ik kan zeggen is ‘Kijk nou, kijk nou!‘ 3.15

Het is zo ongelooflijk, je bent er je bent er echt. Je drijft in het warme water (we hebben er net weer wat warm water bijgedaan voor jou). Ik houd je vast, ik houd je heel goed vast, papa kijkt vol trots naar ons, met tranen in zijn ogen. Je houdt je rechterhandje tegen je wang, zo zat je waarschijnlijk ook in de baarmoeder, na je hoofdje kwam die hand er ook als eerste uit. Je drijft als een tevreden Boedha in het water, je ziet er goed uit, heerlijk mollig, je bent een groot kind. Heel rustig, je huilt niet, deze overgang is denk ik perfect, voor mij om te bevallen en voor jou om op deze manier ter wereld te komen. We blijven een tijdlang stil, genieten. Ik stroom over van liefde.