De bevalling van Evelina Bagijn

Ik heb eerst een folder gezien in Hoogezand bij het verloskundigen gebouw. Ik wist wel dat ik een waterbevalling wilde. Toen ik hierover mijn wensen bij hun kenbaar maakte was er 1 vroedvrouw, die zei letterlijk tegen mij; "er zijn hier in de provincie 3 kindjes overleden bij een onderwater bevalling, jij wil toch een gezond kindje?!" Ik heb hierop gevraagd naar de rapporten over het overlijden van die 3 kindjes, was niet te krijgen! Via een collega van haar van hetzelfde bureau bleek dat er complicaties waren geweest die er niets mee te maken hadden, maar dat dit bureau geen expertise had met onderwater bevallingen en dat ze het daarom niet aandurfden. Ik ben toen overgestapt naar lleda in Winschoten. Daar waren ze er niet bang voor en begrepen mijn wensen. Ik kan ook niet tegen allopathische medicijnen. In het verleden zijn er daardoor al hele rare dingen gebeurd, dus dat heb ik ook kenbaar gemaakt. Ze wilden hier voor zover veilig was wel rekening mee houden en dat is ook gebeurd. 3 Weken voor de bevallingsdatum kwam het bad. Alsof mijn dochtertje hierop gewacht had, braken de dag daarop de vliezen. Omdat ik vocht verloor toch maar de verloskundige gebeld, die zei dat ik naar het ziekenhuis moest. Welke?! Ik was teleurgesteld en baalde omdat mijn man nog niet thuis was en voorlopig ook niet thuiskwam omdat hij vanwege zijn werk vastgehouden werd in Brazilië. Dus ik heb mijn wensen doorgegeven, het bad moet mee, homeopathie en acupunctuur gaat ook mee en geen medisch ingrijpen zonder mijn uitdrukkelijke toestemming en vooral niet weer manipulatie zoals bij het bureau in Hoogezand. De keuze viel op Winschoten. Ze hebben nog geprobeerd om me in te leiden, maar ze kregen geen toestemming van mij omdat verder alles goed was, hebben ze het zo gelaten. De volgende dag werd het bad door mijn schoonvader en nieuwsgierige verpleegkundigen opgezet en gevuld. Na het eten van gefrituurde kauwgom (kaassoufflé) kon ik in bad. Twee uur later was ons dochtertje er! Gezond en wel. Ik mocht het laatste stuk van  de bevalling niet in het water doen, daar hadden ze geen ervaring mee en durfde het ziekenhuis niet aan, maar tot de volledige ontsluiting wel. Dat was heel prettig, het water blijft op temperatuur, je kan volledig je ontspannen en als je geen weeën hebt, een beetje drijven en spelen. Ik was ondanks mijn leeftijd, ik was 41, en de snelle bevalling niet ingescheurd, het water weekt alles goed voor. Ik vond het wel jammer dat mijn man er niet was, die heb ik wel gemist, maar het was in mijn beleving een snelle goede bevalling, ook al had ik het me anders voorgesteld. Een gewone grote badkuip is geen alternatief hiervoor. Je hebt te weinig bewegingsvrijheid en de temperatuur is ook niet constant te houden. Verder heb ik om de weeën te stimuleren acupunctuur gebruikt. Ook heb ik homeopathische korrels geslikt.  Wat ze gedaan hebben weet ik niet, maar ik heb voor het bad wel weeën gehad, maar niet gevoeld. Toen ik in het water kwam was het vrijwel gelijk om de 2 minuten, ik dacht toen wel, als dit 24 uur duurt, dan ben ik gesloopt, maar dat weet je tevoren nooit. 

De geboorte  van Andreu – 3 juli 2008, Carine Nieuweling
Sinds ik de slijmprop verloren ben (maandag) wacht ik vrij alert de volgende signalen van een nakende geboorte af. Vandaag merk ik enige regelmaat in de harde buiken. Zouden dit voorweeën zijn? Ze zijn zeker niet pijnlijk te noemen en komen om het half uur terug. Als Rosendo thuiskomt vertel ik hem van de steeds terugkomende harde buiken, maar hij denkt dat het nog zou kunnen stoppen... Mama en Papa komen nog langs en om mezelf te vergewissen van “het begin”, vraag ik nog eens aan Mama hoe weeën juist voelen. Maar Mama zegt dat ze zich het niet meer herinnert, ze herinnert zich alleen dat haar water gebroken was... Ik besluit maar ananas te eten en in bed te kruipen met het warme kersenpittenkussen... we zullen wel zien.
Donderdag, 3 juli:
Om 4 uur beginnen de weeën pijn te doen en sta ik op om ze in de living op te vangen zodat Rosendo toch kan doorslapen. Om 7 uur staat hij op. Hij lijkt nog altijd te twijfelen of hij al dan niet zou gaan werken... ik bel naar Leen: de weeën komen om de 8 minuten, ze zijn pijnlijk, maar het lukt perfect om ze op te vangen en weg te blazen. Zodra ik de hoorn neerleg, komen de weeën plots om de 5 à 6 minuten en sommigen zijn zo sterk dat ik moet overgeven. Rosendo belt naar zijn werk en zegt dat hij thuis blijft want dat ik ga bevallen? Leen komt rond 11 uur aan en onderzoekt me: 5 cm ontsluiting, goed gewerkt. Leen stelt voor om een warm bad te nemen. Rosendo laat het lopen, ik voeg er wat lavendel aan toe en het is zalig ontspannen in het warme water. De eerste paar weeën voelen zelfs niet meer pijnlijk aan. Leen komt terug en vervangt Rosendo naast het bad. Mijn ogen zijn toe, ik denk dat ik tussen sommige weeën in een beetje in slaap val, maar bij elke wee moet ik weer kreunen en Leen of Rosendo goten warm of koud water over mijn buik, wat enorm deugd deed. Ook het koude washandje op mijn voorhoofd miste zijn effect niet. Ik had geen besef van de tijd, maar plots vroeg Leen of ik nog geen druk voelde en bij de laatste twee weeën voelde ik inderdaad druk onderaan. Ik hoorde Leen tegen Rosendo zeggen dat ze Alinoë ging bellen en ik dacht: nu al? Dan moet het einde in zicht zijn...
Net voor ik uit bad kwam moest ik opnieuw overgeven: zelfs het klein beetje druivensuiker kon ik niet binnenhouden en ik dacht “o jee, straks heb ik totaal geen energie meer voor het echte werk”. De overgang van in naar uit het water voelde vreemd aan. Ik voelde de weeën minder. Leen onderzocht me en zei dat ik mee mocht persen, maar ik voelde de perswee niet meer zoals in het bad, ik voelde me moe en geen enkele houding kon me echt overtuigen. Alinoë was ondertussen ook aangekomen. Het moet ongeveer 14:15u geweest zijn. Binnenin jubelde ik, want vanmorgen wist ik niet eens zeker of de baby vandaag of morgen zou geboren worden en nu was het echt duidelijk dat ik deze namiddag nog zou bevallen. Het persen viel echter dik tegen. Enerzijds was ik bang om in te scheuren, anderzijds brandde alles zo enorm. Leen brak op een bepaald moment de vliezen, want dan zou ik de druk beter voelen. Dat was inderdaad zo, maar ik bleef het moeilijk vinden om door die pijn heen te duwen. De aanmoedigingen van Leen en Alinoë hielpen wél. En toen ze even weggingen, kwestie van me te laten “uitrusten”, vroeg ik Rosendo om hen terug te roepen, ik voelde me veel geruster als ze wel in de buurt waren (belachelijk, want tussen de living en de slaapkamer zijn er maar 3 passen...). Leen liet me het hoofdje voelen, dat voor ongeveer 2 à 3 cm reeds te voorschijn kwam. Raar! Ik voelde enkel dikke plooien, maar Leen verzekerde me dat het het hoofdje was. Even sprak ze streng: hij moet er nu uit, want anders gaat hij blauw zien. De harttonen bleven gelukkig goed en ik wist dat ik gewoon moest doorbijten nu. Rosendo kwam bij elke kreet van mij even in de deuropening kijken, maar bij de geboorte zat hij achter mij. Ik zat eerst op de baarkruk, maar die werd weggehaald en ik zat dus min of meer gehurkt en toen, heel plots, vlugger dan ik kon voelen of me realiseren, lag er een baby'tje op mijn buik. Zijn grote handen en voeten vielen me het eerst op, vervolgens het piemeltje alsof ik toch nog zeker wou zijn dat het een jongen was (dat hadden we al gezien op de 20 weken echo) en toen keek ik naar zijn gezichtje en deed hij zijn oogjes open en hij bekeek me onderzoekend. Er zijn geen woorden voor om uit te drukken wat je dan allemaal voelt. Rosendo knipte de navelstreng door, die uitgeklopt was, Andreu liet een paar schreeuwen horen en Alinoë nam hem over. Leen vroeg me om nog één keer te persen voor de placenta. Die kwam er vrijwel meteen uit. Ik moest een beetje gehecht worden, er waren enkele scheurtjes. Dat was minder prettig. Ondertussen zette Rosendo het huid-aan-huid contact voort met Andreu. Vervolgens mocht ik de borst geven. We belden familie op, sms’ten naar vrienden... de stemming was euforisch. Ons zoontje is geboren!