De bevalling van Fee-Luna

Ik was zwanger van de eerste en had al heel wat ervaringen gelezen van anderen. Ervaringen in het ziekenhuis, ervaringen van thuis op bed bevallen of op een baarkruk. Maar het raakte me niet. Ik ben heel gevoelig ingesteld. Ik houd van traditie, gevoel, symboliek. In mijn zoektocht naar spirituele bevallingen kwam ik uit op waterbevallingen. Gelijk was mijn aandacht getrokken. Dìt was wat ik wilde, en zonder overleg met mijn man bestelde ik een bad bij De Oerbron. Bevallen is immers iets dat ìk moest doen, en ik gunde mijn kindje, mijn Maanmeisje, een warme en geleidelijke overgang van baarmoeder naar Het Leven. De zwangerschapsperiode was een heftige en drukke periode waarin we verhuisden en druk waren met het huis opknappen. Tussen de bedrijvigheden door zette mijn man in een van de kamers -vol verhuisdozen en zakken met kleding- alvast het bevalbad op. Ik had het kleinste exemplaar gekozen maar wat was deze alsnog groot!! Het duurde lang eer een respectabele laag water in zat en mijn buik ook helemaal onder water verdween, en eenmaal in bad geklommen kon ik mijn draai niet vinden. Zittend, liggend, op mijn zij… niets kon mij bekoren en dus brak ik -chagrijnig dat dit toch niets voor mij was-  het bad een uur later weer af. Mijn man was op dat moment niet thuis, anders had hij me vast tegengehouden. Nu schrok hij zich rot de volgende dag, toen de kamer leeg bleek en alles weer netjes ingepakt in de tassen zat.

Weer een dag later begonnen de weeën. Direct was er paniek, want het bad moest weer worden opgezet (ineens wilde ik toch écht die waterbevalling) en er moest ook nog een paar honderd liter water in! Gelukkig was het Tweede Pinksterdag en was mijn man thuis. Bij de tweede wee stond hij al met de stokken van het frame in zijn handen, en tegen de tijd dat de echte persweeën begonnen was het bad vol en kon ik met een gerust hart van het gewone bad worden overgeheveld naar het bevallingsbad. Na de ervaring van 2 dagen eerder had mijn man, heel lief, een verhoging onder het bad gemaakt waarop ik makkelijker kon zitten. Ik merkte het direct maar richtte mijn aandacht volledig op mijn meisje die eruit wilde.
Een weldaad van warm water beroerde mijn lichaam. Mijn hart vond rust, mijn lichaam vond rust en vol vertrouwen ging ik het laatste stukje van de bevalling in. Mijn lichaam werd overgenomen door een oergevoel. Omringd door het water was het alsof ik één was met mijn baarmoeder. Met 10 centimeter ontsluiting beroerde het badwater al de haartjes van mijn dochter.  Ze ging van het ene warme water in het andere warme water over, met dát verschil dat ze nu niet meer strak werd vastgehouden door mijn buik, maar -eenmaal geboren- vrij rondzwom in het bevallingsbad. Het was een magisch moment haar daar te zien drijven, alvorens ik haar tegen me aan vleide. Mijn dochter, mijn Maanmeisje, Fee-Luna, was uiteindelijk toch in bad geboren.

De bevallingen van Vanessa

Ik heb 2 waterbevallingen gehad. En beide waren ze totaal verschillend van elkaar. Bij mijn eerste verliep alles heel relaxed. Mijn vliezen braken tegen 22.00 uu , 3 dagen vóór de uitgerekende datum. Pas de volgende ochtend tegen 7 uur voelde ik de lichte weeën. Omdat het augustus was, was de temperatuur erg aangenaam. We hadden ruim de tijd om wat tekenfilmpjes te kijken en gezellige muziek tijdens het opvangen van de wat zwaardere weeën bij te zoeken. Afijn, tegen 23:45 uur was het even werken. Maar het resultaat was een prachtige dochter, die 1 minuut over 24 uur geboren werd.

Het was echt een droombevalling! Omdat ik persoonlijk nog niemand ken die een waterbevalling heeft gehad, had ik ook geen idee hoe fijn het kon zijn om in het water te bevallen! Doordat ik in het water geen druk van de zwaartekracht op mijn onderrug voelde en alle houdingen kon aannemen waarbij ik de weeën goed kon opvangen, had ik direct besloten dat ik opnieuw een waterbevalling wou hebben mocht ik nog van een 2e keer zwanger raken. 

3,5 Jaar later stond ik opnieuw op “knappen”. Doordat onze 1e bevalling erg fijn verliep, waren wij aardig zelfverzekerd. Met het idee dat we waarschijnlijk nog zo’n gelijke bevalling kunnen verwachten, die vermoedelijk 2x zo snel zou verlopen. Maar dit keer kon ik het minder goed aanvoelen dan bij de vorige keer. Mijn vliezen braken ’s ochtends tegen 5 uur, 2 dagen ná de uitgerekende datum, in een wat koudere februari maand! Tegen 8 uur voelde ik wat lichte weeën. Tegen 9 uur belde we toch maar de verloskundige. Zij kwam rond 10 uur. Omdat alles nog in de beginstadium van de bevalling leek te zijn, spraken wij af dat zij tegen 14 uur terug zou komen en dat ik zou bellen wanneer ik in bad zou willen gaan. Want vóór dat ik in bad zou gaan, wou de verloskundige bij mij eerst de controles doen. Alles verliep rustig. Maar tegen 11:40 uur ging plots de knop om. Mijn weeën werd uit het niets erg heftig. En ik kreeg een enorme persdrang. Ik gaf mijn man aan dat ik direct het bad in wilde. Alleen kwam hij er toen pas achter dat hij in plaats van de koude kraan uit te zetten, deze voluit aangezet bleek hebben. Hij ging direct bezig met het “opnieuw” vullen van het badwater en het bellen van de verloskundige. Op datzelfde moment hield ik mezelf heftig in beweging door de trappen op en af te rennen, om te verkomen dat ik op het toilet ging zitten persen. Na zo’n 10 minuten hield ik het niet meer vol. Ik ben in bad bij de tuinslang gaan zitten waar heet water voluit kwam in het, toen wat lauwere bad. De verloskundige kwam als een speer om 12:10 uur bij ons binnen. Al haar tas uitpakkend begeleidde ze mij met het puffen. Ik weet nog dat ze vroeg of ik van mij buik op mijn rug wilde gaan draaien….. tijdens deze beweging, werd onze zoontje geboren. Acht minuutjes later na de binnenkomst van onze verloskundige. Het was een rappe en heftige bevalling. Maar we zijn erg blij met onze 2 gezonde kindjes. En moeders heeft van beide bevallingen amper schaafwondjes opgelopen. Met een goede herstel daarna!